Οικό-νες πολύχρωμες απο ματιές οφθαλμών σπουδαίων!

Καλοκαιράκι και δύσκολα κάποιος παίρνει την απόφαση να αφήσει το θερινό του στέκι, την παραλία, τις βολές του, το αραλίκι και ένα νησί που του έχει γίνει…εμμονή!

Οι φίλοι όμως επέμεναν ότι καλό είναι από «καιρού εις καιρόν» να αλλάζεις… οικό-νες! Το με την πρώτη ματιά «ανορθόγραφο», αλλά κατ΄ ουσίαν υπαινικτικό, «Οικό-νες» που εστάλη με e-mail από τους προαναφερόμενους αδιάλλακτους φίλους και συντρόφους, ήταν η αρχή για να αλλάξω γνώμη και τόπο, εν μέσω του Θέρους! Όχι τόσο για την αποκατάσταση της γραμματικής, αλλά για να χαρώ και να μοιραστώ μαζί με άλλους, τη νέα δημιουργία του Θανάση Μπίρλη. Φίλου και συν-Χαρταετού!

Το λοιπόν, Γαύριο-Ραφήνα- Λαύριο και με το πλοίο Μαρμάρι Εξπρές στη νήσο Κέα! Χαρούμενοι οι συνταξιδιώτες. Η πλειονότητα νέα παιδιά και εμείς, έξω από την ηλικία μας, να αναζητούμε μνήμες παλιές, εικόνες και πρόσωπα, χρονολογίες και τόπους, ονόματα και στιγμές… Που να θυμάσαι τώρα..! Είκοσι ή τριάντα χρόνια πριν;

Η διαδρομή μικρή. Μία ώρα ακριβώς από το Λαύριο και η Τζια μπροστά μας! Ήρεμη και επιβλητική! Μακριά από τις μνήμες και τις φθορές μας… Γαλήνια, όμορφη, καταδεχτική…Μια αγκαλιά! Καταλαβαίνεις;

Ο Θανάσης, στο λιμάνι! Ψηλός σαν καπετάνιος! Τον βλέπω μαζί με τον ύπαρχο από την πρύμνη, να χαμογελά και να μας περιμένει…

Οι γνωστές διαδικασίες της πρόσδεσης, οι ελιγμοί, ο καταπέλτης που ενώνει κι ύστερα μια αγκαλιά για το Βουρκάρι, για ούζα στη Θάλεια, αλλά πριν από αυτά, ένα προσκύνημα στην παλιά Βουρκαριανή, art s.a. πια, με τη Σωτηρία Αντωνοπούλου να μας υποδέχεται, στo νέο σπιτικό της, με τα έργα του Θανάση στους τοίχους, μικρές αγιογραφίες να σε υποβάλλουν σε ένα μυστηριακό κλίμα. Σε ένα συλλείτουργο με τα ράκη του σύγχρονου πολιτισμού και του χθες με φόντο τα χρώματα της αγιογραφίας του Πανσέληνου.

Το θαυματουργό χέρι του Θανάση Μπίρλη υφαίνει για μια ακόμη φορά το δικό του μύθο πάνω σε τέμπλα από παλιές ψαροκασέλες και μαδέρια. Ο κόσμος του είναι φωτεινός και πολύχρωμος, γεμάτος δέντρα πάμφορτα από άνθη και καρπούς. Τα τοπία γαλήνια. Άλλοτε μελαγχολικά, άλλοτε όχι. Και τα καράβια του έτοιμα για ένα νέο μπάρκο σε νέους προορισμούς.

Ο Θανάσης Μπίρλης είναι δημιουργός γιατί ξέρει να δίνει ζωή σε ότι οι άλλοι θεωρούν φθαρτό και άχρηστο. Είναι σπουδαίος καλλιτέχνης γιατί με μοναδική μαεστρία μπορεί να διηγηθεί μια ιστορία με υλικά του χθες και του σήμερα. Και είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος που με μοναδικό τρόπο στέλνει το μήνυμα ότι τίποτε δεν είναι άχρηστο, συμβάλλοντας ατομικά στην παγκόσμια κινητοποίηση για το περιβάλλον.

Τα κουτάκια της μπύρας και των αναψυκτικών που απερίσκεπτα πετούσαν στη θάλασσα κάποιοι νεαροί και νεαρές, εκείνο το βράδυ στο Βουρκάρι, μετά την τέρψη από το υγρό περιεχόμενο, για το Θανάση είναι η πρώτη ύλη για τη δημιουργία του. Όπως και τα παλιά μαδέρια των εργοταξίων. Όπως και οι ψαροκασέλες που κάποιοι θα τις προόριζαν για προσάναμμα.

Ο δημιουργός έχει καταγωγή, αναφορά και πίστη στο χθες και την παράδοση. Όπως και μνήμες από τα χρόνια της παιδικής μας αθωότητας.

Τότε που τέσσερα η πέντε παλιά μαδέρια και κάποια σε αχρηστία ρουλεμάν ήταν αρκετά, για κάποιους επιδέξιους από εμάς, για τη δημιουργία του πρώτου μας αυτοκινούμενου οχήματος!

Και είναι συγκινητικό που ο Θανάσης επαναφέρει στον παρόντα χρόνο τις τσαγκαρόπροκες, είδος προς εξαφάνιση, που κάποτε ανασυνέθεταν τα παλιοπάπουτσα μας, τώρα στη θέση του στήμονα των λουλουδιών του!

Θανάση να είσαι πάντα καλά! Σε ευχαριστούμε για αυτό το ταξίδι, για τις οικό-νες, για ό,τι με καλοσύνη μας προσέφερες εσύ και η Ελένη!

Το επόμενο ραντεβού μας στο νησί μου! Για άλλες πλόες ονείρων!

Κάποιο από τα καράβια σου, είμαι σίγουρος ότι θα σε φέρει!

Κώστας Τσιβιλίκας

Υ.Γ. Η έκθεση: Οικό-νες, Θανάσης Μπίρλης, στο Βουρκάρι Κέας, Θα είναι ανοιχτή μέχρι τις 3 Αυγούστου.

"Απόψε αυτοσχεδιάζουμε" με τον Πιραντέλο και το Θεατρικό Εργαστήρι της πόλης μας!

Η παρουσία του Λουίτζι Πιραντέλο κατάφερε να ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων. Αγαπήθηκε, μισήθηκε, παίχτηκε, αγνοήθηκε, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν ξεχάστηκε.
Ο ίδιος, έλεγε για τις αντιδράσεις γύρω απο το έργο του. οτι είναι μια "συμμετοχή στη ζωή¨!
Ο σικελός δραματουργός με την Ελληνική καταγωγή υπήρξε απο τους σημαντικότερους συγγραφείς του σύγχρονου θεάτρου και ταύτιζε τις όποιες αντιδράσεις με την ίδια τη ζωή!
Η αγάπη λοιπόν για την ίδια τη ζωή, έγινε δύναμη και οδήγησε τη θεατρική ομάδα της πόλης μας να παρουσιάσουν αυτή την παράσταση.
Αξίζουν της προσοχής μας και της παρουσίας μας!
Η σκηνοθεσία είναι της Τζίνας Αποστολοπούλου, η οποία μας έχει ενθουσιάσει και απο προηγούμενες δημιουργίες της.
Μερικά λόγια απο το δελτίο τύπου:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Ηλιούπολης παρουσιάζει την παράσταση,
«ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ» του Λουίτζι Πιραντέλο
το Σάββατο 21 Ιουνίου,
στο Δημοτικό Θέατρο Άλσους «Δημήτρης Κιντής» και ώρα, 20:30
σε σκηνοθεσία Τζίνας Αποστολοπούλου και μουσική Rodrigo Melo

Παίζουν οι:
Βίκυ Κοντίδου, Όλγα Τσίρκα, Βιολέτα Καπάρου, Αντωνία Κατσιαγάνη, Γιώτα Χριστοδούλου, Λίνα Φούντογλου, Ζωή Κολιού, Αγγελική Δρανδάκη, Ζέφη Παπαδημητρίου, Γιούλη Κοντούλη, Μαργαρίτα Παππά, Μαρία Ζαφειροπούλου, Κλεοπάτρα Αλεξανδροπούλου, Καίτη Μεσσήνη, Φωτεινή Μόσχου, Φανή Σάκκα, Σοφία Ψυχογιοπούλου, Κωνσταντίνα Σαράντη, Εμμανουέλα Καλεντζή, Ελένη Ντζάγκα

Το έργο
Ένας πολυμελής και ανομοιογενής θίασος κινείται υπό την αγωνία της παρουσίας που να διαγράφετε σαφώς και υπό τον φόβο ότι χιλιάδες ζευγάρια μάτια, ίσως στιγμιαία κοιτάξουν προς το μέρος του.
Τι είναι ψευδές και τι αληθές; Ρόλος, ζωή, μάσκα: όλα στο ίδιο τσουβάλι κι αυτός που αποφασίζει είναι συνήθως ο παράγων που δεν προβλέφθηκε (το τυχαίο, η παρόρμηση).
Απομόνωση: κάτι το βασανιστικό ή κάτι το βασανιστικά απολαυστικό;
Λόγια που έρχονται και κατακάθονται γύρω από τις ζωές μας. Σχηματίζουν σπιτάκια και μας κλείνουν μέσα τους. Τα απεχθανόμαστε ή τα αποζητάμε σαν τρελοί;
Κι εκείνη η κοπέλα; Ήταν πραγματικά ερωτευμένη μ’ έναν αχρείο;
Έρωτας: ελευθερία ή φυλακή ή και τα δύο;
Πόσο αχρείος και σκληρός μπορεί να γίνει ο προστάτης ενός πολύτιμου - γι’ αυτόν- αντικειμένου;
Ερωτήματα για τα οποία ο καθένας έχει και την απάντησή του: Αυτό, τόσο και από το άλλο, τόσο δα. Εντάξει, αλλά πόσο είναι το τόσο και πόσο το τόσο δα; Δεν ξέρουμε… απόψε, θα αυτοσχεδιάσουμε!

Η παράσταση
Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα των φετινών συναντήσεων του Θεατρικού Εργαστηρίου, όπου κρατώντας ως βάση το έργο του Πιραντέλο, προσπαθήσαμε να διερευνήσουμε τις αρχές ενός συνόλου και να υποταχθούμε στις ανάγκες του…

Αθάνατη Ελληνική Πολιτιστική Κληρονομιά!

Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς,
σύμφωνα με την UNESCO, είναι τα έργα των ανθρώπων και της φύσης που αξίζουν να τα διατηρήσουμε. Είναι τα μνημεία (αντικείμενα, χώροι, τοποθεσίες αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας) αλλά και οι τεχνοτροπίες που κληρονόμησε η ανθρωπότητα από τους πολιτισμούς που έζησαν ή ζουν ακόμα. Είναι οι παραδόσεις και τα έθιμα κάθε λαού. Είναι και τα μοναδικής ομορφιάς δημιουργήματα της ίδιας της φύσης που αξίζει να μην επιτρέψουμε να καταστραφούν.Το 1982 στην Τυνησία, κατά τη διάρκεια συμποσίου του Διεθνούς Συμβουλίου Μνημείων και Τοποθεσιών ετέθη η πρόταση της καθιέρωσης της Παγκόσμιας Ημέρας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και ένα χρόνο μετά η UNESCO την υιοθέτησε και θέσπισε την 18η Απριλίου ως ημέρα «εορτασμού». Ο στόχος είναι η οργάνωση από επιστημονικούς φορείς, που ενημερώνουν και ευαισθητοποιούν για την διάσωση της κληρονομιάς κάθε χώρας. Στην Ελλάδα, η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία είναι ελεύθερη στις 18 Απριλίου.Ελληνικά Μνημεία που έχουν ενταχθεί, έως τώρα, στον Παγκόσμιο Κατάλογο Μνημείων Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO (σε παρένθεση το έτος ένταξης):
-Ναός του Επικούριου Απόλλωνα (1986)-Αρχαιολογικός τόπος των Δελφών (1987)-Ακρόπολη (1987)-Άγιον Όρος (1988)-Αρχαιολογικός χώρος Επιδαύρου (1988)-Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης (1988)-Μετέωρα (1988)-Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου (1988)-Αρχαία Ολυμπία (1989)-Μυστράς (1989)-Μονή Δαφνίου, Μονή Οσίου Λουκά και Νέα Μονή Χίου (1990)-Δήλος (1990)-Πυθαγόρειον και Ηραίον Σάμου (1992)-Αρχαιολογικός τόπος της Βεργίνας (1996)-Ιστορικό Κέντρο (Χώρα), Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Σπήλαιο Αποκάλυψης στη νήσο Πάτμο (1999)-Αρχαιολογικοί τόποι των Μυκηνών και της Τίρυνθας (1999)-Η Παλαιά Πόλη της Κέρκυρας (2007)
Με την ελπίδα οτι η Ελλάδα θα επιδιώξει και θα καταφέρει να εντάξει και άλλα μνημεία στον κατάλογο αυτό, ελπίζουμε οτι είμαστε ικανοί να νοιώθουμε σεβασμό για την Ιστορία και την κληρονομιά που μας έχει δώσει.

Αγαπάει την Ηλιούπολη,έχει προσφέρει,φώς χρώμα και ζωή! Σημαντικός δημιουργός ο ΙΩΣΗΦ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΗΣ ή " maitre της ακουαρέλλας"όπως τον χαρακτήρισαν!

«Το φως τρόμαξε όταν κλήθηκε ν' αγαπήσει τους περιστεριώνες. Να τους αγγίξει έπρεπε σιγά-σιγά, χαϊδεύοντας τους, για να μην τους τρομάξει...»

Αν και μη Τηνιακός στην καταγωγή, νησιώτης όμως, με ματιά που ξέρει καλά να αναγνωρίζει τα παιχνίδια του φωτός πάνω στην πέτρα, με μια ευαισθησία- κληρονομιά του τόπου του και με την ευλογία τα χέρια του να αναπαριστούν καθετί που δονεί αισθήσεις και συναισθήματα, ο ζωγράφος ΙΩΣΗΦ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΗΣ, αποτυπώνει μοναδικά σε δώδεκα λιθογραφίες, τους περιστεριώνες της Τήνου.

'Οπως μοναδικά, με συγκλονιστικά ευαίσθητη πινελιά, αγκαλιάζει και αποτυπώνει στο χαρτί,τα πρόσωπα,τα τοπία,τα λουλούδια, τα στολίζει με τη διαφάνεια του εύθραυστου και το ντελικάτο της αθωότητας και τα παρασύρει σε ενα ατελείωτο χορό με τα χρώματα!

ΙΩΣΗΦ Β. ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΗΣ
Γεννήθηκε στην Αγιάσο της Λέσβου.
Σπούδασε στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Α.Τ.Ι.) Δασκάλους είχε το Σπύρο Βασιλείου, το Γιάννη Τσαρούχη, το χαράκτη Τάσσο, τον Κώστα Πλακωτάρη και τον Γιώργο Βακιρτζή και Διευθυντή σπουδών τον Ευάγγελο Παπανούτσο.
Συνεργάστηκε επί σειρά ετών στα εργαστήρια των Σπύρου Βασιλείου και Γιώργου Βακιρτζή.
Από το 1997, ασχολείται παράλληλα με την σκηνογραφία και το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, συνεργαζόμενος με ελληνικούς και ξένους θιάσους.
Από το 1990 είναι μόνιμος συνεργάτης των εκδόσεων Φιλιππότη, φιλοτεχνώντας το εξώφυλλο του Αθηναϊκού Ημερολογίου.
Το 1993 δίδαξε τεχνική της σκηνογραφίας σε σεμινάρια θεατροπαιδείας, επιδοτούμενα από το Υπουργείο Πολιτισμού και την Ε.Ε.
Φιλοτέχνησε, το 1996, 12 περιστεριώνες της Τήνου http://www.tinos-tinos.com/gr/album.php?id=43&rel=home .
Ατομικές Εκθέσεις:
1987-1991 : Δήμος Ηλιούπολης.
1995-1997 :Ηλιοτρόπιο Ηλιούπολης
1996: Παρουσίαση του Λευκώματος "12 περιστεριώνες της Τήνου",λιθογραφίες.
2001:Γκαλερί "Περιπλάνηση" Γλυφάδα.
2002: Ιστορικό Αρχείο ΜουσείουΎδρας.
2002:Μουσείο Εθνικής Αντίστασης Ηλιούπολης.
2003:Γκαλερί ΑΕΝΑΟΝ, Κατεχάκη.
Ομαδικές Εκθέσεις:
1982-1990:Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ηλιούπολης
1992-1993:Γκαλερί ΑΔΑΜ, Πάρος
2000-2001-2002:Γιορτές Ολυμπίας
2002-2003:Γκαλερί Αιγόκερος
2007-2008:Καλλιτεχνική συμμετοχή στις συναυλίες της ορχήστρας του Μίκη Θεοδωράκη για την ενίσχυση των Πυρόπληκτων της Πελοποννήσου και της Ευβοίας στο Ηρώδειο (2007) και στη Θεσσαλονίκη (2008)

Μια φορά και ένα καιρό....

Ζούσε στην Ηλιούπολη ένας σπουδαίος "εργάτης" του πνεύματος, ο Γιώργης Κρόκος.
Ήταν δάσκαλος, ποιητής, πεζογράφος, μουσικός, ιεροψάλτης,
λαογράφος,θεατρικός συγγραφέας και υπέροχος άνθρωπος!
Αφιέρωσε όλη του τη ζωή στα παιδιά!
Τιμήθηκε, διακρίθηκε στην εποχή του και παρέμεινε σεμνός ευαίσθητος και με διάθεση προσφοράς μέχρι τις τελευταίες του στιγμές.
Σήμερα, 2 Απριλίου, γιορτάζεται η Παγκόσμια ημέρα Παιδικού Βιβλίου.
Χρήσιμες οι παγκόσμιες μέρες...για ένα ευρύτερο κοινό.Eίναι μια ευκαιρία για να αναδειχθούν ζητήματα και γεγονότα που είναι άξια προσοχής, για τις ζωές μας και για τις κοινωνίες μας.
Στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, το λογοτεχνικό βιβλίο έχει ένα σημαντικό ρόλο στη διακίνηση των ιδανικών και των οραμάτων και έχει τη δύναμη να ξυπνά στην ψυχή του παιδιού το όνειρο.
Την ημέρα αυτή και με αφορμή, πρόσφατη εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας που αφορά στην προσθήκη προσωνυμίας στα σχολεία, η κίνηση πολιτών "Χαρταετός" έστειλε την παρακάτω επιστολή στο 5ο Δημοτικό Σχολείο της Ηλιούπολης.

ΠΡΟΣ: Διευθυντή 5ου Δημοτικού Σχολείου Ηλιούπολης
Κο Χρήστο Αναστόπουλο & το Σύλλογο Διδασκόντων
ΚΟΙΝ: 1. Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων.
2. Γραφείο Δημάρχου Ηλιούπολης.
3. Επιτροπή Παιδείας Δήμου Ηλιούπολης.

ΘΕΜΑ: « Προσθήκη Προσωνυμίας στα Σχολεία»
Κύριε Διευθυντά,
Η κίνηση πολιτών Ηλιούπολης «Χαρταετός», μια κίνηση προβληματισμού, επικοινωνίας και παρέμβασης στα κοινά, με την παρούσα επιστολή θέλει να μοιραστεί με όλους εσάς, κάποιες σκέψεις που αφορούν στην προσθήκη προσωνυμίας στα σχολεία, σύμφωνα με πρόσφατη εγκύκλιο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων.
Πιστεύοντας ότι κοντά στους προβεβλημένους μεγάλους δασκάλους, λογοτέχνες, ποιητές, έχουν θέση και άλλοι διακεκριμένοι, ακάματοι εργάτες του πνεύματος και του πολιτισμού, αλλά ελάχιστα γνωστοί, δυστυχώς, σήμερα, θα θέλαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι στην Ηλιούπολη έζησε και έδρασε ένας από αυτούς. Αναφερόμαστε στον αείμνηστο Γιώργη Κρόκο, που όλοι θα γνωρίζετε. Μια πολύπλευρη και πολυτάλαντη προσωπικότητα.
Ήταν δάσκαλος, αλλά και ποιητής, πεζογράφος, μουσικός, ιεροψάλτης, λαογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Ακάματος εργάτης του πνεύματος, δούλευε συνεχώς μέχρι τις τελευταίες του στιγμές.
Μας άφησε περί τα εξήντα βιβλία ποιητικά, πεζογραφικά, λαογραφικά και θεατρικά και πλήθος ανέκδοτων έργων.
Για το ποιητικό του έργο τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, από δήμους της χώρας μας και από πολλά πολιτιστικά και επιστημονικά σωματεία όλης της Ελλάδας.
Γενικότερα, για το έργο του, μίλησαν με εγκωμιαστικά λόγια οι πλέον έγκριτοι πανεπιστημιακοί καθηγητές, οι Μερακλής, Καλλέργης, Λουκάτος, Χαραλαμπάκης, Κουκουλομάτης, Παπαδογιαννάκης, Αναγνωστόπουλος, Μιρασγέζη, Γκενάκου και κορυφαίες προσωπικότητες του πνεύματος, των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών, όπως οι Στασινόπουλος, Λούρος, Τσάτσος. Πολλοί κριτικοί μάλιστα, κατατάσσουν την "Ελληνιάδα" του, δίπλα στα μεγάλα ποιητικά έργα του Παλαμά, του Σεφέρη και του Ελύτη.
Σήμερα, το έργο του μελετούν πολλοί φοιτητές των παιδαγωγικών τμημάτων των πανεπιστημίων μας.
Με δεδομένα τα παραπάνω, η κίνησή μας θα ήθελε να προσθέσει στις σκέψεις και τους προβληματισμούς σας την πρόταση να δοθεί, σε κάποιο από τα δημοτικά μας σχολεία, το όνομα του σεμνού αυτού δασκάλου. Δεδομένου μάλιστα, ότι κατά μια (σημαδιακή, ίσως) σύμπτωση, ο Γιώργης Κρόκος έζησε απέναντι από το 5ο Δημοτικό Σχολείο, προτείνουμε να δοθεί στο συγκεκριμένο Δημοτικό Σχολείο το όνομα του. Θα ήταν μια γενναία απόδοση τιμής σε ένα μεγάλο άνθρωπο του πνεύματος και δημιουργό, που προτίμησε την ουσία των πραγμάτων από την προσωπική του προβολή και τη διεκδίκηση της φήμης του έργου του.
Γνωρίζουμε, βάσει της εγκυκλίου του Υπουργείου Παιδείας, ότι η διαδικασία της « αναβάπτισης» των σχολείων, θα πρέπει να συνδυαστεί με ειδικές εκδηλώσεις – αφιερώματα, προκειμένου οι μαθητές να συμμετάσχουν επί της ουσίας και να αναπτύξουν ανάλογες δράσεις.
Θέλουμε να σας γνωρίσουμε, ότι η πρότασή μας συνοδεύεται και με τη διάθεση αλλά και με τη δυνατότητά μας να υποστηρίξουμε ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων, με τρόπους που θα συζητήσουμε από κοινού.
Θα είμαστε κοντά σας, έτσι και αλλιώς, σε κάθε δημιουργική πρωτοβουλία σας.

Με εκτίμηση
Τα Μέλη της Κίνησης Πολιτών
«ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ»

"Χτίζοντας με το χρώμα και το φώς" Νίκος Λύτρας (1883-1927)

Μεγάλη αναδρομική έκθεση, αφιερωμένη στο ζωγράφο, που με το ανήσυχο πνεύμα του έδωσε νέα δυναμική στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο, διοργανώνει η Εθνική Πινακοθήκη
από τις 19 Μαρτίου έως 2 Ιουνίου.
Εκατό ελαιογραφίες, 150 σχέδια, 40 περίπου σκίτσα, φωτογραφίες, επιστολές και ντοκουμέντα μελετούν τη ζωή και το έργο του μεγαλύτερου εκπροσώπου του ελληνικού ιμπρεσιονισμού.

Όταν το θέατρο γιορτάζει...

Γιορτάζει… μια από τις ανώτερες μορφές τέχνης, που οι ρίζες της είναι ελληνικές.
Γιορτάζει… η τέχνη του Θεάτρου, που η σύγχρονη μορφή της ξεκίνησε στην Ελευσίνα και στα αρχαϊκά μας δρώμενα.
Στο πρώτο Συνέδριο του Ελσίνκι το 1961 καθιερώθηκε να γιορτάζεται στις 27 Μαρτίου.
Μήπως θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σοβαρότερα από την κοινωνία και τους υπεύθυνους;

Για την ημέρα της ποίησης...του Τάσου Λειβαδίτη και για τον άνθρωπο...!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!
Τάσος Λειβαδίτης.

Χαρταετός: ένα αρχαίο, αλλά πάντα νέο, παιχνίδι

Το όνομά μας είναι "Χαρταετός" και δεν το διαλέξαμε τυχαία. Ο χαρταετός στην συνείδηση όλων μας παραπέμπει στη φρεσκάδα, στην αισιόδοξη διάθεση, στη θετική αντίληψη της ζωής.

Ταυτόχρονα υποδηλώνει ότι η ανάγκη του ανθρώπου να πετάξει, να υπερβεί τις επίγειες αντιξοότητες και να νικήσει τους δαίμονες ξεπερνάει τα σύνορα και διατρέχει τον χρόνο και τους πολιτισμούς. Είναι διαχρονική, οικουμενική και παναθρώπινη.
Μέρες που είναι, μέρες που όλοι θα χαρούμε και πάλι μ' αυτό το παιχνίδι, το παλιό όσο και η αθωότητά μας, ας πούμε δυο λόγια για την ιστορία και τους συμβολισμούς του:

"Χαρταετός: Μια «μικρή» ιστορία…αιώνων!
Τα εύθραυστα «φτερά» του άνοιξαν πριν χίλια και πλέον χρόνια, ίσως και περισσότερα, στη μακρινή Ανατολή.
Οι πρωτομάστορές του εκεί, τον χρησιμοποίησαν ως μέσο για να ξορκίσουν το κακό, τις αρρώστιες, τη μοίρα. Γι’ αυτό και τον στόλιζαν με ευχές και ξόρκια, πιστεύοντας ότι η ουράνια διαδρομή του θα έφερνε το καλό στην πτώση του.
Αργότερα κάποιοι τον χρησιμοποίησαν για στρατιωτικούς και επιστημονικούς σκοπούς. Ως μέσο παρατήρησης του εχθρού, ως εργαλείο μετεωρολογικών μελετών, ως βοήθημα καταγραφής φυσικών φαινομένων (ηλεκτρισμός της ατμόσφαιρας) και ακόμη πιο μετά για αεροφωτογραφίσεις!
Στην αρχαία Ελλάδα, η πρώτη καταγραφή θέλει τον αρχιμηχανικό Αρχύτα του Τάραντος, τον 4ο αιώνα π.χ., να χρησιμοποιεί στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ επίσης σώζεται ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής που απεικονίζει μία κόρη που κρατά στα χέρια της μία μικρή λευκή σαΐτα, είδος αετού, με το νήμα της, έτοιμη να πετάξει.
Οι πιο επιδέξιοι δημιουργοί του θεωρούνται οι Κινέζοι, οι Ιάπωνες, οι Μαλλαίοι, οι Κορεάτες, οι Πολυνήσιοι.
Στη νεότερη Ελλάδα, το παιχνίδι του χαρταετού και η μαστοριά του θα γίνει γνωστό μετά από πολλά χρόνια, μετά την είσοδό του στην Ευρώπη, από τον Μάρκο Πόλο και τα πρώτα λιμάνια που θα πετάξει είναι αυτά της Χίου, της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών, της Ύδρας. Θα γίνει ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια και θα συνδεθεί κάτω από άγνωστες συνθήκες με τα έθιμα της Καθαρής Δευτέρας.
Η πιο επικρατούσα άποψη θέλει το πέταγμα του την ημέρα αυτή ως πράξη συμβολική. Μια πράξη ανάτασης, χαράς και ελπίδας, προάγγελο της άνοιξης. Μια πράξη κάθαρσης και αναμέτρησης με κάτι νέο, που αγγίζει τα όρια ενός υψηλού στόχου!
«Όποιος δεν έπαιξε ποτέ του με χαρταετό, δεν κοίταξε όσο χρειάζεται ψηλά. Όποιος δεν ένιωσε την αντίσταση του μεγάλου σπάγκου, δεν εκατάλαβε τη δύναμη του αέρα. Κι όποιος δεν εφώναξε με την ευθύνη και την πρωτοβουλία του παιδιού που βλέπει να κινδυνεύει στο ψηλό μετεώρισμά του ο αετός, δεν ένιωσε τη χαρά του να τα βγάζεις πέρα μόνος σου με τη Φύση».
Με αυτά τα λόγια ο Κεφαλλονίτης λαογράφος Δημήτριος Λουκάτος δίνει μια άλλη διάσταση στο αγαπημένο για μικρούς, αλλά και μεγάλους, υπαίθριο παιχνίδι. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μαγεία του: Μας κάνει να κοιτάμε πάντα ψηλά και να αγωνιζόμαστε για να φτάσουμε ακόμα ψηλότερα!"

(το κείμενο συνέταξε ο Κώστας Τσιβιλίκας)

Η Ελλάδα μπορεί να μην έχει σημαντικά κοιτάσματα πετρελαίου ή άλλων πολύτιμων ορυκτών, έχει όμως άλλα κοιτάσματα, ακόμη πιο πολύτιμα. Κοιτάσματα πολιτισμού. Όπου κι αν σκάψεις το χώμα που πάνω του έχουμε χτίσει τα σπίτια μας και τις ζωές μας, θα βρεις στοιβάδες ιστορίας, αριστουργήματα τέχνης, ιδέες που δεν τις οξείδωσε ο καιρός και αίμα ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν γι’ αυτά. Αυτά τα κοιτάσματα είναι ο πλούτος μας. Είναι το χρυσό ρολόι που μας άφησε ο παππούς μας κι ακόμα λειτουργεί μέσα στην τσέπη μας…
Τα μνηνεία μας δεν κλείνουν μέσα τους μόνο παρελθόν, αλλά και παρόν και μέλλον. Γι’ αυτό πρέπει να τα φροντίζουμε και να τα προστατεύουμε ΟΛΟΙ, με ΟΛΗ μας την αγάπη!
Ας συμβάλουμε λοιπόν στο να σωθεί ένα απ’ αυτά που κινδυνεύει.:

Έκκληση για την απαλλοτρίωση του ιερού χώρου της Αγροτέρας Αρτέμιδος.
Παρακαλούμε κάντε κλικ εδώ: http://www.artemisagrotera.org/gr/petition.asp